26 juni, 2000

Wanneer mijn wekker afgaat om 06.45, vertrekt mijn humeur meteen. Het is vandaag maandag en we zijn nog eeuwen verwijderd van het weekend. Zoals iedere maandag de afgelopen jaren, weet ik wat me te wachten staat. Een chagrijnige manager, afstandelijke collega’s, ontevreden klanten. Men noemt het ook wel de sleur van het leven. Soms droom ik er wel eens over dat het wel goed gaat op het werk. Dat we goede cijfers halen als Rabobankfiliaal. Dat ik een gezellig praatje kan maken met mijn collega’s. Maar ja, dat zit er vandaag niet in…

Wat als het wél anders kan?

Om en nabij dat jaartal heeft Karin van Noort haar baan opgezegd, omdat het haar toch niet helemaal aansprak. Ze was op zoek naar uitdaging en zei tegen haar toenmalige baas; “Als je een hele lastige klus hebt, mag je die aan mij aanbieden.” En zo kwam Karin terecht bij het bankfiliaal van de bovengenoemde medewerker. Het ging niet goed met deze bank en niemand wist eigenlijk hoe het verder moest. Karin in het begin eigenlijk ook niet, maar ze ging de uitdaging aan, samen met de net benoemde directeur.

De eerste vraag die ze aan de medewerkers en het management stelde was: ‘Hoe willen we dat de bank eruit ziet, over een tijdje?’ Waar een droom is, kan actie ondernomen worden om dit te bereiken. Het grote verschil? Medewerkers werden betrokken in het gesprek, waardoor het vertrouwen in de nieuwe directeur sprongsgewijs steeg. Er was afscheid genomen van 3 langzittende MT leden. Medewerkers werden uitgenodigd om mee te denken in de veranderplannen en 95% van deze plannen werd uiteindelijk uitgevoerd.

Directeur, heb jij nog oplossingen?’ ‘Nee, die laat ik wel zitten. De oplossingen van de medewerkers zijn beter.’

Karin: ‘Waar het in de kern over gaat, is hoezeer een organisatie van binnenuit kan veranderen, waarbij ongelooflijk veel geluk kan ontstaan bij medewerkers.’ Binnen een jaar gingen alle cijfers van de bank omhoog. Niemand had kunnen voorzien dat het zo zou gaan.

Tijdens deze lijn van gebeurtenissen, zijn er bijna gelijktijdige twee andere lijnen in het leven van Karin die een soortgelijke kern delen. Een vorm van synchroniciteit. Zo werd Karin op haar 41e moeder van haar dochter. ‘Een ontzettend groot geluk’, stelt Karin. Samen met haar éénjarige dochter heeft ze een reis gemaakt naar Bhutan. En wat is de basiswaarde van de Bhutaanse staat? Bruto Nationaal Geluk. Karin: ‘Ik vroeg me af hoe het kwam dat geluk ineens overal in terugkwam. In essentie komt alles neer op: wat je niet per se verwacht of wat je onbewust aan het creëren bent, leverde ongelooflijk veel geluk op. Bij medewerkers, bewoners van het land, en ik privé, met mijn dochter.’ En dat in een tijd dat zelforganisatie nog niet was uitgevonden…