De stap van politieman naar coach

Kleur bekennen. Ik weet niet meer precies welke kleur ik ben. Vroeger, ja vroeger wist ik het wel. Ik was volop blauw. Ik wilde altijd al politieman worden. In mijn familie komen meerdere dominees voor, mijn vader en een broer van me zijn predikant. Zeg maar veel aandacht voor de geestelijke veiligheid. Mijn roeping lag meer in de wereldlijke veiligheid. Ik moest en zou politieman zijn. Ik ben nog een keer afgewezen maar na een jaar lukte het wel en ik heb met heel veel plezier en passie in het blauw gewerkt: ik was opgeleid als leidinggevenden en dat heb ik eigenlijk altijd gedaan, leidinggeven aan politiewerk: krakersbolwerken ontruimen, beschoten worden, zelf geweld gebruiken, anderhalve peloton ME-ers over het Vrijthof in Maastricht jagen tegen de Waalse boeren, een zoektocht leiden naar een vermist meisje en haar vinden, optreden tegen hooligans toen het nog leuk was. Het onverwachte bezoek van Beatrix aan de Jordaan in Amsterdam. Echt bijzonder waren wel de gevolgen van de aanslag op 9/11 en de aanslag op Pim Fortuin meemaken als chef van de unit Terrorisme. Of het opbouwen van een rechercheteam dat ontvluchtte TBS-ers opspoort. Als ik zo deze gebeurtenissen naar boven haal, komen er steeds meer herinneringen terug. Dat zijn de mooie momenten, waarin ik het idee beleefde dat ik iets wezenlijks bijdroeg aan de maatschappij.

Ik heb ook andere momenten meegemaakt. Momenten die achteraf gezien wel sleutelmomenten zijn geweest in mijn loopbaan en die zo vormend zijn geworden voor mijn rol als leidinggevende en later als coach. En ja, ik heb vaak gedacht dat ik minder fouten als leidinggevende zou hebben gemaakt, als ik toen had kunnen toepassen wat ik later als coach heb geleerd.

Maar ik heb ook wel ernstig gebaald van de politie. Als ik weer eens aan liep tegen de cultuur van reageren op beelden van mensen in plaats van op feiten; van snelle oordelen in plaats van de ander gelegenheid geven om hun verhaal te horen. Van weinig ruimte om te leren van fouten. Van dweilen met de kraan open en “die leidinggevenden leren het ook nooit.” Of van weinig aanspreken, maar wel veel praten (over).

Heel langzaam komt er dan een moment aan dat ik een andere kleur moest bekennen dan het blauwe. De politie is een beetje een gulzige organisatie, ze slikt je met huid en haar op en ik kwam er niet zo makkelijk los van. Wat heb je nu en wat gooi je weg? En als je 36 jaar die ene kleur hebt gedragen, dan is het erg moeilijk om die kleur zomaar af te doen. En welke kleur is dan?

Wat mij tegenhield was mijn ambitie, mijn loyaliteit en natuurlijk ook mijn ego. Ik wilde veel bereiken en “nu ga je zo maar weg?”

In het proces van ontblauwen zijn het de gewone gesprekken met ex-collega’s geweest, die er zelf ook uitgestapt zijn, en met collega’s die er ook uit wilden gaan, maar uiteindelijk niet de stap hebben gezet, die geholpen hebben. Maar vooral de gesprekken met mijn coach/supervisor die goede vragen stelde en mij duidelijk maakte dat waarvoor ik bij de politie ben gegaan, ook buiten de politie gevonden kan worden: namelijk het kwaad stoppen, staan voor recht en maatschappij. Het zijn waarden die ook buiten de politie gerealiseerd kunnen worden.

De stap naar buiten werd vergemakkelijkt doordat ik na de grote reorganisatie niet meer echt kon gaan doen binnen de politie wat ik graag wilde doen, namelijk met de energie van mensen aan de gang gaan, met leiderschap en begeleiding. Kortom, het werd tijd dat een al lang sluimerende wens om eigen baas te worden omgezet werd in realiteit. Ik stelde mij de vraag of ik wel ondernemend genoeg was om zo’n stap te zetten. Inmiddels weet ik wel dat ik geen ondernemer ben, maar wel ondernemend genoeg ben om hier lekker mee door te gaan.

En nu bijna 3 jaar later ben ik blij dat ik de stap naar zelfstandigheid heb gezet. Ik wil eigenlijk niet meer terug. Ik heb nu een praktijk voor personal coaching, teamcoaching en -training en sinds kort ook interim-management. Ik vind het heerlijk dat ik mensen/teams echt kan helpen een stap te maken in hun ontwikkeling. Ik heb coachees uit midden-Nederland. Ik heb nog meerdere opdrachten binnen de politie gedaan. Maar ook daarbuiten, weten ze mij te vinden, ook al merk ik dat het vooral overheidsbedrijven, zoals de belastingdienst en gemeenten of waterschappen zijn.

Maar het is wel spannend geweest. Kon ik voldoende werk genereren en blijft dat zo? Op voorhand hebben we onze lasten zoveel mogelijk naar beneden gebracht, is mijn vrouw meer gaan werken en hoef ik niet het nieuwste leasemodel E-Car voor de deur te hebben staan. O ja, en wat wel echt hielp was de vertrekregeling van de politie. Dat was een mooie buffer om de eerste jaren door te komen. Mijn belangrijkste troef is mijn netwerk geweest. Zoals ik via mijn netwerk bij Go4People terecht ben gekomen (Dank nog John Sas), zo ben ik aan al mijn opdrachten gekomen. 

Ik merk wel dat als de contacten zich beperken tot alleen de één of één dat coach-zijn ook wel een alleen-beroep is. Contacten met collega’s zijn essentieel om gevoed te worden en te kunnen delen (een van de redenen om ook aan te sluiten bij Go4People).

En wat ik na een klein anderhalf jaar miste, was het bewegen of werken in een team mensen.  Daar kwam ik achter toen ik als interimmanager bij een stadstoezichtorganisatie ging werken en met veel plezier het leidinggeven weer ontdekte.

Kortom, langzamerhand ontvouwde zich de toekomst van mijn bedrijf ‘R(o)ots, coaching’.

Ik richt mij op het in beweging krijgen van mensen en teams door hun energie aan te boren, (her) te ontdekken, te richten of te versterken door ….

  • Het ontwikkelen van eigen aanbod van trainingen en teamcoachingsopdrachten al dan niet in samenhang met andere coaches/bureaus
  • Het uitvoeren van interim-opdrachten als leidinggevende of als ontwikkelaar/

adviseur op gebied van leiderschap/veranderingen

  • Het coachen van individuen

En mijn kleur? In mijn hart ben ik nog altijd blauw. Ik ben alleen een ander pad op gegaan en dat is voor mij helemaal oké.